GEÇER GEÇİYOR

image1 (56).JPG

Laptopumu oğluma hediye ettiğimden beri pek elime alamıyorum. Dün bir şey ararken kemoterapi döneminde yazdığım yüzlerce yazıdan birini açıp okudum. O gün hiç geçmeyecekmiş gibi gelen günleri bugün hiç yaşamamışım gibi hissediyorum. Ne çabuk unutuyoruz. Daha fenası ne çabuk normalleştiriyoruz her şeyi…  Şöyle yazmışım;
Fark ettim de doktorumla yaptığım görüşmeler, hep aynı soru etrafında dönüp duruyor. Her seferinde aynı  konuyu konuşuyor olmamıza rağmen görüyorum ki, doktoruma inanmak yerine kendi yarattığım bir gerçeğe ümit bağlamışım. Çok büyük bir ihtimalle doktorum, böyle mühim bir hastalığın yanında benim saçlarımın dökülecek olmasına bu derece takmamı tuhaf buluyor. Çünkü o saçlarını kaybetmedi. Bunun ne demek olduğu hakkında en ufak bir fikri yok. Ne kadar konunun içinde olursa olsun sınanmadığı bir şey üzerine cok kolay konuştuğunu düşünüyorum.Geçen gün Vildan hemşireyle de benzer şeyleri konuştuk. Zaten beni anlamasını beklemiyordum…

Şimdi gülümseyerek okuyorum.

Fotoğraf da İkea’dan. Doktorumun çizdiği katı kurallara ilk baş kaldırışımdı. Tuhaf bakışlar eşliğinde gezsem de bana çok iyi gelmişti, iyi ki çıkmışım. O gün orada benimle aynı kaderi paylaşan, yarı yaşımda olduğunu tahmin ettiğim genç bir delikanlıyla uzun uzun bakışıp; birbirimiz için üzüldük ama ikimiz de güzel bir dilekte bulunmak adına bir adım atmamıştık. Ahhh sevgili çocuk, seni hiç unutmadım. Bakışların hafızamda. İnşallah iyisindir.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s