Doğa Benim Zihnimi Boşalttığım Kucak, Yaralarıma Merhem…

image1 (7)

Nietzsche’in; “Doğayla baş başayken kendimizi öylesine rahat ve keyifli duymamızın nedeni, doğanın bizim hakkımızda bir görüşü olmayışıdır.” deyişinden, doğada iç sesimizi daha iyi duyabildiğimiz sonucu çıkıyorsa ben buna katılmıyorum.

Ben doğada hiçbir şeyim.

Bu hiçlik beni kaygılarımdan, gerçekleştirebileceğimden emin olamadığım hayallerimden, uzağına düştüğüm konfor alanımdan, gelecek kaygısının verdiği stresten, kanser oluşumdan ve de tüm korkularımdan arındırıyor. Sanki bir el beynimin içine uzanıp; sistemi devre dışı bırakıyor. İç sesim susuyor, doğa  konuşuyor. Sadece kuşları duyuyorum, rüzgarın titreştirdiği ağaç dallarını, yaprakların müzikli hışırtısını… Sonra o uğultuyu, sessizliğin uğultusunu… Doğanın gürültüsü sadece şehrin gürültüsünü değil içimde bir ağızdan avaz avaz konuşan kalabalığı da dağıtıyor. Dinleniyorum. Doğa benim zihnimi boşalttığım kucak, yaralarıma merhem… Burada yaramın sargısı düşüyor da hissetmiyorum. Çünkü doğada kendimi duymuyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s