YA ÇOCUK HAKLARI? – KARANLIKTA DANS

bjork

Bugün annelik tanımıma cuk diye oturan çok sarsıcı bir film izledim. Film,  genetik ve kalıtsal bir hastalık nedeniyle görme yetisini tamamen kaybetmek üzere olan bir kadının(Selma), oğlu da aynı akıbeti yaşamasın diye ameliyat parası biriktirme sürecini konu alıyor. Bu süreçte Selma’ ya izleyicinin de merakını giderecek o vurucu soru yöneltiliyor. Sonunu bile bile dünyaya nasıl bir bebek getirirsin? Aslında cevap benim açımdan hiç de şaşırtıcı değil. Selma; “çünkü küçük bir çocuğu kucağıma almak istedim.” diye yanıtlıyor.

Filmin devamında Selma ameliyat parasını çaldırıyor ve katil olmak pahasına da olsa parasını geri alarak doktora ulaştırıyor. Hapishaneye düştüğünde ise, arkadaşlarının kurtuluşuna dair tüm taleplerini geri çeviriyor. Çünkü o parayı ameliyat yerine avukata harcarsa oğlu için çok geç kalınabilir ve tekrar o parayı bir araya getiremeyebilir. Neticede Selma idam ediliyor ama oğlu ameliyat olduğu için kör olmaktan kurtuluyor.

Bence hiçbirimizin Selma’dan farkı yok. En az onun kadar çılgın, onun kadar benciliz. En azından ben böyle kirli bir dünyaya çocuk getirmeyi başka türlü açıklayamıyorum. Kendimiz için anne olduk. Sonra da o küçük varlığı her şeyin üstünde tuttuk.

Hep anneliğin kutsallığından, anne haklarından, anneye karşı sorumluluklarımızdan bahsediliyor. Peki ya çocuk hakları? Çocuğuna hiç bu bilinçle yaklaştığın oldu mu?  Onun adına karar verirken sadece kendi doğrularının ekseninde mi hareket edersin? Çocuğunun ne hissettiği, ne düşündüğü ya da ne istediğini yeteri kadar önemsediğine emin misin? Sahi sen neden çocuk sahibi oldun? Ne bekliyordun? Şimdi ne yaşıyorsun? Hiç de hayal ettiğin gibi olmadı değil mi? Sabrının taştığı anlar olmalı, üstelik daha söylediğin anda pişmanlık duyduğun bir milyon yanlış cümle kurmuş olmalısın. Çünkü insansın. Hata yapmak doğalımızda var. Peki aynı şekilde çocuğuna da hata yapma şansı tanıyor musun? Sen ne kadar mükemmelsin ki, çocuğundan kusursuzluk bekliyorsun? Sahi en son ne zaman kendini eleştirdin? Ya da kendine karşı yeteri kadar objektif olabiliyor musun? Çocuğuna sorulsaydı sence dünyaya gelmek ister miydi? Ya da bir şansı olsaydı ebeveyni olarak seni seçer miydi? Hadi kendine gel. Hiçbir şey senin dönemindeki gibi değil. Yeni nesil çocukların algısı çok daha açık, ne istediğini senden çok daha iyi biliyor. Ona sosyal güvence gözüyle bakamazsın. Senin SGK’n ya da yaşlandığında sana bakacak zor günlerinin güvencesi değil. O bir birey ve saygıyı hak ediyor. Sen ne dersen de o söylediklerini değil davranışlarını baz alacak. O yüzden sen kendini düzeltmeye bak. Nasıl bir evlat istiyorsan öyle bir anne ol. Yüzün gülsün. Bunları en çok da kendime söylüyorum. Hadi bakalım iyi günlerimiz olsun.

YA ÇOCUK HAKLARI? – KARANLIKTA DANS” için 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s